مقاله بتن سبک

برای مطالعه مقاله به ادامه مطلب مراجعه فرمایید ...

يكي از روشهاي ساختمان سازي كه امروزه در جهان به سرعت توسعه مي يابد ساختمانهاي بتني است. ساختمانهاي بتني نسبت به ساختمانهاي فولادي داراي مزايايي از قبيل مقاومت بيشتر در مقابل آتش سوزي و عوامل جوي (خورندگي) ، آسان بودن امكان تهيه بتن به علت فراواني مواد متشكله بتن و عايق بودن در مقابل حرارت و صوت، مي باشند. يكي از معايب مهم ساختمانهاي بتني، وزن بسيار زياد ساختمان مي باشد كه با ميزان تخريب ساختمان در اثر زلزله نسبت مستقيم دارد. در مناطق زلزله خيز (مانند اکثر نقاط ايران) نيروهاي لرزه اي بر طراحي ساختمان ها اثر گذار هستند و کاهش وزن سازه مي تواند تاثير نيروهاي جانبي را کم کرده و طراحي را ايمن تر و اقتصادي تر نمايد. کم بودن مقاومت بتن سبک در مقايسه با بتن هاي معمولي، باعث محدود نمودن دامنه ي کاربرد اين نوع بتن گرديده است. استفاده از ژل هاي ميکروسيليس شرکت فابير، در ساخت بتن سبک، باعث جبران اين کمبود مقاومت مي شود.

چگالي بتن معمولي در دامنه ي باريک 2200 تا 2600 کيلوگرم بر مترمکعب قرار دارد و چگالي بتن سبک تقريباً بين 300 تا 1850 كيلوگرم بر متر مكعب مي باشد. سه روش متفاوت براي توليد بتن سبک وجود دارد. در اين روش ها كاهش در وزن مخصوص به واسطه و جود منافذ يا در مصالح يا در ملات و يا در فضاي بين ذرات درشت ايجاد مي شود.

در روش اول، از مصالح  متخلخل سبك  با وزن مخصوص كم به جاي سنگدانه معمولي كه تقريبا داراي چگالي 6/2 مي باشد، استفاده مي كنند. ليکا سبکدانه ي رسي منبسط شده است. کلمه ي ليکا يک اسم تجاري با مبدأ دانمارکي است. سبکدانه هاي رسي منبسط شده بافت خاصي دارند و شبيه سراميک هستند، به همين دليل داراي مقاومت مطلوبي هستند.

نمونه اي از سبکدانه هاي رسي منبسط شده (ليکا

در روش دوم، بتن سبک بر اساس ايجاد منافذ متعدد در داخل بتن يا ملات توليد مي شود، که اين منافذ به وضوح از منافذ بسيار ريز بتن با حباب هوا متمايز است. بتن سبک توليد شده با اين روش را تحت عنوان بتن اسفنجي، بتن گازي يا بتن هوادار مي شناسند.

در روش سوم، براي توليد بتن سبک، سنگدانه هاي ريز از مخلوط بتن حذف مي شوند، به طوري که منافذ متعددي بين ذرات به وجود مي آيد وعموماً از سنگدانه هاي درشت با وزن معمولي استفاده مي شود. اين نوع بتن را بتن بدون سنگدانه ي ريز مي نامند.

بتن هاي سبک بر حسب نوع کاربردشان به سه گروه تقسيم مي شوند:

1- بتن سبک باربر ساختمان: طبقه بندي بتن سبک باربر طبق حداقل مقاومت فشاري انجام مي گيرد، به عنوان مثال، طبق استاندارد 77 – 330 ASTM C در بتن سبك، مقاومت فشاري بر مبناي نمونه هاي استوانه اي استاندارد، پس از 28 روز نبايد كمتر از Mpa 17 باشد . و وزن مخصوص آن نبايد از 1850 كيلوگرم بر متر مكعب تجاوز نمايد (كه معمولا بين 1400 او 1800 كيلوگرم بر متر مكعب است).

2- بتن مصرفي در ديوار هاي غير باربر

3- بتن عايق حرارتي و صوت: بتن مخصوص عايق كاري معمولا داراي وزن مخصوص كمتر از 800 كيلوگرم بر متر مكعب و مقاومت بين 7/0 و Mpa 7 مي باشد.

لازم به ذکر است، در هر سه کاربرد ذکر شده براي بتن سبک، استفاده از ژل هاي ميکروسيليس شرکت فن آوران بتن ايرانيان (فابير)، مي تواند تأثيرات مطلوب به سزايي در مقاومت و دوام بتن سبک داشته باشد.